بیشتر بدانید:  آشنایی با اسب نژاد شاگیا ( Shagya Arabian)

یکی از قدیمی ترین نژادهای اسب که در تاریخ کشور آمریکا پیدا شده است اسب سدلبرد آمریکایی است که تاریخچه شناخته شدن آن به سال های ۱۸۰۰ برمی گردد.

این اسب در اصل کنتاکی سدلر (Kentucky Saddler) نام داشت و نتیجه کشش انتخابی از اسب های نژاد کانادایی و Narragansett Pacer، اسب های نژاد مورگان و اسبهای تروبرد برد. اسب نژاد سدلبرد یک اسب چشمگیر و خوش اندام بود و صحنه کشیدن کالسکه های کلیسا توسط این نژاد اسب در روزهای یکشنبه برای محلی ها بسیار دلنشین و تحسین برانگیز بود.

نکات مهم در شرط بندی مسابقات اسب سواری

اسب نژاد سدلبرد اگرچه به عنوان اسب کاری بسیار مفید واقع می شود، اما غالبا به عنوان اسب نمایشی در نظر گرفته می شود که با زین به نمایش گذاشته می شود. اسب سدلبرد با داشتن پنج نوع حرکت، با یال و دم کامل به صحنه نمایش برده می شود. اسب نژاد سدلبرد علاوه بر انواع حرکت معمول همه اسب ها که شامل قدم، یورتمه و تاخت می شود، نوع دیگری حرکت آرام انجام می دهد که به صورت خرامیدن آهسته با چهار ضرب است که طی آن قبل از هربار ضربه زدن سم اسب بر زمین، یک مکث عمدی کوتاه وجود دارد.

• چرا آب آشامیدنی برای سلامت اسب مهم است؟

حرکت معروف این اسب که منحصر به فرد است و در بین علاقه مندان به این حرکت مشهور است حرکت “راک” است. اسب نژاد سدلبرد دارای ۱۶ وجب قد است، و استفاده های آن علاوه بر نمایش، در زمینه دامداری، پرش با اسب، و سواری تفریحی و کاری می باشد. اسب نژاد سدلبرد در رشته درساژ بسیار خوب عمل می کند. اسب های نژاد سدلبرد بسیار باهوش بوده و سرشت خوشایند و اخلاق خوبی دارند، توانایی و بنیه خوبی دارند، تعادلشان زیاد است و به عنوان اسب شخصی بسیار مطلوب است.

در آخر به شما پیشنهاد می‌دهیم که اگر به رشته اسب سواری و سوارکاری علاقه مند هستید، در ابتدا اطلاعات و شناخت لازم از انواع اسب را به دست آورید تا ضمن بالاتر رفتن آگاهی، با روحیات اسب‌ها جهت کنترل کردن آنها بیشتر آشنا شوید. چرا که رفتار هر اسب با دیگری متفاوت است و شما برای جلب اعتماد هر اسب باید کار متفاوتی را انجام دهید. همچنین می‌توانید با مطالب آموزنده و خواندنی سایت اسب پرشیا همراه باشید.

در سایت اسب پرشیا بخوانید:

• آشنایی با ویژگی‌های ظاهری اسب عرب اصیل

بیشتر بخوانید: آشنایی با ویژگی‌های ظاهری اسب عرب اصیل

نژاد اسب شایر از ظرفیت بسیار خوبی برای کارهای کشاورزی برخوردار است. از آن برای کار در مزرعه استفاده می‌شود. در زمان‌هایی که سیستم ارابه کشی، وسیله اصلی حمل‌ونقل کالا بوده است از اسب شایر استفاده می‌شده است.

همچنین به‌عنوان یک اسب‌سواری برای حمل‌ونقل جاده‌ای بوده اسب. یکی از کاربردهای سنتی آن‌ها تحویل آبجو بوده است و هنوز هم در این روش استفاده می‌شوند. بقیه کاربری‌ها، جنگلداری ، سوارکاری و رونق تجارت است.

 در مورد زین اسب چه می‌دانید؟

رنگ بدن اسب‌های شایر معمولاً سیاه، کهر، قهوه‌ای، خاکستری یا ابرش هستند. وجود لکه‌های سفید روی اندام‌های حرکتی، در اغلب اسب‌های این نژاد دیده می‌شود. قد این اسب‌ها بین ۱۶۰ تا ۱۸۰ سانتی‌متر متغیر است. وزن از ۸۵۰ تا ۱۱۰۰ کیلوگرم (۱۸۷۰ تا ۲۴۳۰ پوند) است.

در اسب پرشیا بخوانید: چرا آب آشامیدنی برای سلامت اسب مهم است؟

سر یک شایر بلند و لاغر است ، با چشمان بزرگی روی گردنی قرار دارد که کمی قوس و متناسب با بدن است. شانه عمیق و پهن است ، قفسه سینه گسترده ، عضله پشت کوتاه و قسمت پشتی بلند و پهن است. موهای زیادی روی پاها دیده نمی‌شود ، و موهای یال و دم آن صاف و ابریشمی است.

بزرگ‌ترین اسب در تاریخ ثبت‌شده احتمالاً شایر به نام ماموت (معروف به سمپسون) بود ، متولد ۱۸۴۸. وی ۲۱۹ سانتی‌متر قد داشت ، و وزن او ۱.۵۲۴ کیلوگرم (۳،۳۶۰ پوند) تخمین زده‌شده بود. اسب شایر سنگین‌وزن‌ترین و بزرگ‌ترین اسب در کشور انگلستان است.

مقاله آموزشی | در مورد اسب درمانی چه می‌دانید؟

این نوع اسب به بالاترین جمعیت خود که یک ‌میلیون اسب است، رسید. در دهه ۵۰ و ۱۹۶۰ این تعداد به چند هزار اسب کاهش یافت. در ایالات‌متحده ، جمعیت شایر در اوایل قرن بیستم به‌طور چشمگیری کاهش‌یافته و در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ همچنان رو به کاهش بود.

بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۹ ، فقط ۲۵ اسب در ایالات‌ متحده ثبت ‌شده بودند. با این‌ حال ، تعداد شروع به افزایش می‌کند و ۱۲۱ اسب تا سال ۱۹۸۵ در ایالات‌متحده ثبت ‌شده بود. نمایشگاه ملی بهار اسب شایر سالانه برگزار می‌شود و بزرگ‌ترین نمایشگاه شایر در انگلیس است.

بیشتر بدانید:  آشنایی با اسب نژاد شاگیا ( Shagya Arabian)

نژاد این نوع اسب در حالت خطر و انقراض است و تخمینی که زده ‌شده این است که تعداد جمعیت آن‌ها به زیر ۱۵۰۰ می‌رسد و این موضوع باعث نگرانی طرفداران اسب سواری و سازمان مبارزه با انقراض حیوانات شده است.

بیشتر بخوانید: آشنایی با ویژگی‌های ظاهری اسب عرب اصیل

در ورزش اسب سواری یکی از نکات حائز اهمیت ارتباط انسان و اسب است که باید به بهترین شکل ممکن انجام شود و این دو بدون هم هیچ معنایی پیدا نمی‌کنند زیرا لازم و ملزوم هستند.

رام کردن اسب‌ها، میزان هوش آنها و ارتباط گرفتن با انسان‌ها نیز در اسب‌های مختلف فرق دارد. اسب‌های باهوش تری که تشخیص می‌دهند صاحبشان هیچ خطری برای آنان ندارد، فرمان برداری بیشتری دارند و سریع تر اعتماد می‌کنند ولی برخی دیگر باتوجه به شخصیت اشان دیرتر به صاحب خود اعتماد می‌کنند به همین خاطر باید روی آنها کار بیشتری انجام شود.

 با ماهیت ورزش اسب سواری آشنا شوید

یکی از نژادهای زیبا و پرطرفدار در میان اسب‌ها نژاد شاگیا (Shagya) است که ویژگی‌های این نژاد شبیه اسب عرب است. آنها از لحاظ ظاهری تقریبا شبیه اسب‌های عرب هستند و از زیبایی خاصی برخوردارند. از ویژگی‌های بارز این اسب هیکلی ظریف و زیبا، با توان تحمل سختی و استقامت بالا، نگهداری آسان و انس ذاتی او با انسان‌ها است که این اسب که نژادی قدیمی دارد را در بین سوارکاران محبوب کرده است.

آموزش اسب سواری | آیا شرط بندی اسب سواری حرام است؟

همچنین این نژاد اسب دارای بدنی با استقامت بالا، قدی مناسب برای حرکت و همچنین پریدن و سواری عالی است. این اسب در حدود دو قرن پیش پرورش داده شد و به دلیل سازگاری بالا و ویژگی‌های بسیار خوب برای ورزشی همانند سوارکاری بر پرورش آن تا به امروز افزوده شد و جزو اسب‌های اشرافی به حساب می‌آید. اسب شاگیا، اسب عربی اصلاح شده در مجارستان و نواده نریانی به همان نام است، که استقامت و هوش و شخصیت اسب عرب را داشته و ابعاد بزرگتر و ظرفیت و قدرت کار بیشتری را دارا است که بر محبوبیت این نژاد اسب می‌افزاید.

شاخه‌های مختلف اسب دوانی و اسب سواری

بد نیست بدانید قد این اسب از اسب‌های عرب اصیل نیز بلندتر است ولی اکثر ویژگی‌های ظاهری این اسب شبیه اسب عرب است. این اسب چشمانی بسیار زیبا دارد.

پشتش کوتاه است و دم متناسب با اندازه جثه به زیبایی او می‌افزاید. چشمانی درشت به راحتی در اسب شاگیا قابل دیدن است. بد نیست بدانید اسب شاگیا اسب اصلاح نژاد شده سوری بود که در سال 1830 میلادی کره ‌ای به دنیا آورد و حدود شش سال بعد به مرکز پرورش اسب مجارستان در شهر بابلنا وارد شد. این اسب برای آمیزش با مادیان ممتاز استفاده شد ولی علی رغم این آمیزش‌ها نتایج حاصله به طور متمایزی شبیه اسب‌های شرقی شد که بسیار محبوب نیز بود.

آشنایی با روحیات اسب چه کمکی می‌کند؟

با به کارگیری روش آمیزش خویشاوندی اسب بابلنا نوع متفاوتی از اسب عربی را به وجود آورد که تا به حال دیده نشده بود و بعد از آن به این نوع اسب تغییر پیدا کرد که در حال حاضر به دلیل لاکچری بودن این اسب که از زمان قدیم وجود داشته است، جزو اسب‌های گران قیمت و اصیل به حساب می‌آید.

در سایت اسب پرشیا بخوانید: نکات مهم در شرط بندی مسابقات اسب سواری

بیشتر بدانید: قوانین میادین تمرین و موانع در مسابقه

اگر بخواهیم ویژگی‌های ظاهری یک اسب را مورد بررسی قرار دهیم، باید مواردی چون سر، بدن و یال و دم و اندام حرکتی را مدنظر قرار دهیم چرا که این اندام‌ها جزو اصلی ترین موارد قابل بحث در یک اسب اصیل است.

در این مطلب ما این موارد را برای یک اسب عرب اصیل بررسی می‌کنیم.

 با ماهیت ورزش اسب سواری آشنا شوید

ناحیه سر:

اگر بخواهیم به صورت کلی در مورد ناجیه سر اسب عرب برای شما توضیح دهیم این است که اصولا اسب عرب سری متناسب با بدن خود دارد که سر در ناحیه گونه‌ها عمق زیادی دارد و معمولاً در ناحیه پیشانی در حد فاصل چشم ها برجستگی سپر مانندی به نام جبه دارد و در ناحیه لب ها و پوزه کمی‌جمع‌تر می‌شود و کلاً سر فرمی ‌مثلثی شکل پیدا می‌کند و در ناحیه دو فک تحتانی فضای وسیعی وجود دارد که در اسب خوب این فاصله منحصر به ‌فرد است و می‌توان گفت یکی از ویژگی‌هایی که اسب عرب را از دیگر اسب‌ها متمایز می‌کند همین مسئله است که بر زیبایی هرچه تمام تر او می‌افزاید.

آموزش اسب سواری | آیا شرط بندی اسب سواری حرام است؟

پیشانی:

پیشانی اسب عرب اصولا عریض است و کمی برجستگی دارد. یعنی در مقایسه با اسب‌های دیگر برجستگی کمتری دارد و به عبارتی متناسب با دیگر اعضای صورت او است.

بینی:

شاخصه اسب عرب در قسمت بینی اصولا مقداری فرو رفتگی است که در سطح طولی بینی او وجود دارد. در اسب‌هایی که قسمت وسط بینی در مقطع طولی و نمای عرضی، عرض کمی‌ داشته باشد آن را جمع می‌نامند که برخی نویسندگان این ویژگی را در اسب عرب مطرح می‌کنند ولی یکی از ویژگیهای اسب عرب در این ناحیه مقداری فرورفتگی در سطح طولی است و گاهی اوقات هم صاف دیده می‌شود. اگر بخواهیم برای شما مثالی در این باره بزنیم مثلا روی بینی اسب خوزستان اصولا صاف است. همچنین در اسب عرب انتهای بینی به طور واضح برجسته می‌باشد و منحزین کاملاً گشاد و ناصاف هستند.

شاخه‌های مختلف اسب دوانی و اسب سواری

گوش:

اسب های عرب، گوش های کوچکی دارند و در مقایسه با اکثریت اسب ها کوچکتر هستند.

چشم:

بدون شک یکی از زیباترین اندام های اسب عرب، چشم هایش است که صورت او بسیار زیبا دیده می‌شود و در مجموع یکی از ویژگی‌های بارز اسب عرب چشم‌های زیبای او است که جذابیت و زیبائی خاصی به چهره آن می ‌بخشند ولی به طور کلی چشم های اسب عرب درشت، گرد و معمولاً حدقه برجسته دارند که برجستگی حدقه در چشمان اسب عرب از ویژگی‌های شاخص آن است که شاید کسانی که زیاد ماهر هم نباشند با نگاهی دقیق به چشمان او و بررسی این موارد بتوانند تشخیص دهند که او اسب عرب است.

آشنایی با روحیات اسب چه کمکی می‌کند؟

گونه:

این قسمت از صورت او نیز خاص است و با نگاهی کوتاه می‌توان آن را مشاهده کرد. گونه در اسب عرب مشخص است. معمولاً دارای سطحی گرد است که این موضوع نیز بسیار او را خاص و زیبا کرده است.

لب ها:

لب های اسب عرب اصولا نه بزرگ است و نه کوچک و به عبارت دیگر متناسب با سایزی متوسط نسبت به سایر اعضای صورت او است که بر زیبایی او افزوده است.

در اسب پرشیا بخوانید: تاریخچه مسابقات اسب سواری

در حالت کلی سوارکاری به دو دسته اسب سواری و اسب دوانی تقسیم می‌شود:

شاخه‌های اسب دوانی

مسابقات اسب دوانی از زمان‌های قدیم تا به امروز در بین علاقه مندان وجود داشته و هر کدام از شاخه‌های آن طرفداران خاص خود را دارا است. اسب دوانی به دو شاخه مسابقات یورتمه و مسابقات تاخت تقسیم می‌شود.

مسابقات یورتمه:

مسابقات یورتمه می‌تواند سوار بر اسب و یا ارابه باشد. هدف در این مسابقات نفر اول رسیدن به خط پایان است بدون این که اسب با سرعت گرفتن شروع به تاختن نماید و در صورتی که این عمل صورت گیرد، سوارکار از آن دوره حذف خواهد شد.

مسابقات تاخت:

هدف در این مسابقات نیز همانند مورد بالایی نفر اول رسیدن به خط پایان است ولی سوارکار می‌تواند تاخت داشته باشد. اصولا مسافت مسابقات تاخت بین ۲٫۴۰۰ تا ۱٫۶۰۰ متر است که با توجه به موقعیت مکانی و تورنومنت‌های مختلف متفاوت است. هم چنین شاخه‌ای دیگر از مسابقات تاخت وجود دارد که سوارکار باید از یک روی یک مانع بپرد.

شاخه‌های اسب سواری

این نوع هم همانند مسابقات اسب دوانی از زمان‌های قدیم تا به امروز در بین علاقه مندان رواج پیدا کرده است. اسب سواری به چهار شاخه مسابقات ارابه ‌رانی، درساژ، پرش با اسب و مسابقات استقامت تقسیم می‌شود که در ادامه به مدل و برگزاری هر کدام یک نگاهی خواهیم داشت.

مسابقات ارابه رانی

این نوع از مسابقه سه مرحله ای است و شامل درساژ، ماراتن و محدود کننده‌های راه می‌شود. درساژ این نوع به معنی نوع و شخصیت و در مجموع رفتار کلی اسب است که سنجیده می‌شود. ماراتن به معنی مسابقه ای زمان بندی شده که قوانین خاص خود را دارا است و محدود کننده‌های راه به معنی حرکت کردن در مسیرهایی که در اطراف آن توپ‌ها و یا موانع دیگری وجود دارند. مثلا در قسمت ماراتن اگر زمان شما تمام شود و یا در مرحله سوم اگر توپی را از دست دهید بازنده خواهید بود و در صورتی برنده هستید که در هر سه مرحله را با موفقیت و شرایط تعیین شده برای مسابقه پشت سر بگذارید.

درساژ

این نوع از مسابقات به تعامل میان انسان و اسب بستگی دارد. این که یک سوارکار اسب خود را چگونه تربیت کرده است در این مرحله مهم است و رفتار یک اسب مورد تحلیل و بررسی قرار می‌گیرد و با توجه به این موضوع امتیاز داده خواهد شد. به عبارتی دیگر حرکات نمایشی سوارکار همراه با اسب وی مورد بررسی قرار می‌گیرد و شرکت کننده ها باید سناریوی نمایشی خود را اصولا در زمینی به شعاع ۶۰ متر و عرض ۲۰ متر پیاده کنند. بد نیست بدانید داورهای مسابقه باید بر اساس تکنیک و دقت سوارکار و همچنین اطاعت و حرکات اسب و ارتباط میان آن دو داوری کنند و اصولا امتیاز درنظر گرفته صفر تا ده است. به عنوان مثال نکته ای که برای امتیازدهی داوران بسیار موثر است، این است که سوارکاران در این جا باید نهایت تیزهوشی خود را به کار گیرند و فرمان‌هایی که به اسب می‌دهند را از چشم داوران با حرکاتی ظریف دور کنند تا مثلا به چشم یک بیننده ارتباط فوق العاده اسب و صاحبش حس شود، نه فرمان‌های اجباری سوار کار. این مدل نیز به دلیل سبک خاص، طرفداران بسیار زیادی را در سراسر جهان دارد.

پرش با اسب

این نوع همان مدلی است که در هر کجای جهان مسابقات آن به صورت متداول برگزار می‌شود و درساژ و استقامت نیز همراه با مسابقه پرش با اسب می‌تواند همراه شود و این موضوع در تورنومنت‌های مختلف و قوانینش با یکدیگر فرق دارند.

مسابقات استقامت

همان طور که از اسم آن پیدا است، این مسابقات به میزان استقامت یک اسب بستگی دارد که با مسافت متغیر بین 20 تا 160 کیلومتر باید در طی یک یا دو روز با یکدیگر مسابقه دهند و هر چه میزان استقامت یک اسب و توانایی او در طی کردن مسیر بیشتر باشد، احتمال برد او بیشتر خواهد شد. از معروف ترین نژادهای اسب در مسابقات استقامت که بسیار سرسخت هستند، اسب‌های عرب می‌باشند که اصولا در این نوع مسابقه برنده می‌شوند.

محققان بر طبق اطلاعاتی که از آثار باستانی در سراسر دنیا در رابطه با رام کردن اسب‌ها، به جا مانده بود، معتقدند که اولین اسب‌های اهلی به بیش از سه هزار سال قبل از میلاد برمی‌گردند ولی در تحقیقاتی دیگر حتی این قدمت را به پنج هزار سال قبل نیز نسبت داده اند. در طی این تحقیقات مشخص شد که انسان همواره سعی داشته که اسب ها را رام کند ولی به دلیل عدم توانایی در کنترل اسب و سرعت بالای او در فرار نمی‌توانسته این کار را انجام دهد چرا که راه و رسم درست ارتباط برقرار کردن با اسب را نمی‌دانستند.

به همین دلیل اکثرا اسب را شکار می‌کردند و از گوشت، شیر و دیگر اجزای بدن این حیوان مظلوم استفاده می‎کردند. حتی هنگامی که نمی‌دانستند که چطور او را رام کنند ولی او را به دام می‌انداختند به دلیل این که اسب سواری بلد نبودند، به او ارابه می‌بستند و حمل و نقل و بارکشی خود را به این ترتیب انجام می‌دادند.

همچنین بد نیست بدانید در فسیل‌ها و استخوان هایی که در آن زمان از اسب ها پیدا کردند مشخص شد که اکثریت آنها کوتاه قد بودند و قد آن‌ها به بیش از ۱۴۰ سانتی‌متر نمی‌رسید و به همین خاطر رام کردن اسب و نشستن بر پشت او بسیار کار مشکلی بود و اسب به دلیل عدم اعتماد به انسان فرار می‌کرد یا به آنها حمله می‌کرد.

با گذشت زمان شناخت مردم از اسب و چگونگی رام کردنش نیز بیشتر شد و چینی‌ها ابزارهای جدیدی همانند زین و رکاب و غیره برای رام کردن اسب اختراع کردند و این موضوع به رام کردن هرچه بیشتر اسب توسط انسان کمک کرد. بعد از آن انسان‌هایی که به حیوانات علاقه زیادی داشتند برای تربیت اسب و چگونگی رام کردن او تحقیقاتی را انجام دادند و توانستند راه صحیح رام کردن آن را بیاموزند و بدین ترتیب ابتدا در خاور میانه این موضوع گسترش پیدا کرد.

بد نیست بدانید سوارکاری تا اواخر قرن پانزدهم، بیشتر در تاخت تاز جنگ‌ها همانند فیلم‌های قدیمی که مشاهده کرده‌اید استفاده می‌شد و افراد با اهداف دیگر کمتر از اسب ها استفاده می‌کردند. بعد از این مرحله که مردم دریافتند که می‌توانند با رام کردن اسب مسابقاتی را برگزار کنند برای سرگرمی و درآمدزایی مسابقات متعددی را به شکل‌های متفاوت برگزار می‌کردند.

در ابتدا شکل و قانون خاصی بر مسابقات حاکم نبود و هر شهر متناسب با قوانین خود به صورت محلی این کار را انجام می‌داد و رفته رفته و با گذشت سالیان دراز بالاخره مسابقات شکل و بوی رسمی و واحد به خود گرفت. البته در بعضی از کشورها مانند ایران باستان، به‌عنوان ورزش و سرگرمی نیز مورد توجه قرار می‌گرفت مانند بازی چوگان ولی جنبهٔ هنری آن از اواخر قرن پانزدهم میلادی به بعد اهمیت پیدا کرد و تا این موضوع تا قرن نوزدهم و بیستم بیشتر به این صورت گسترش یافت و در نهایت به شکل های دیگری نیز درآمد و به ترتیبی که امروزه در ورزش، مسابقات و جنبه تفریحی مشاهده می‌کنید، رواج پیدا کرد.